Η Αντιμετώπιση των Οστεοπορωτικών Καταγμάτων

Η Αντιμετώπιση των Οστεοπορωτικών Καταγμάτων

Γράφει ο Βασίλειος Κων. Μπιτούνης , MD Bristol, PhD, FRCS Ed Διευθυντής Ορθοπαιδικός Χειρουργός στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών

Ο σκοπός αυτού του άρθρου είναι να παρουσιαστεί η σωστή και κατάλληλη θεραπεία των πιο συχνών καταγμάτων που σχετίζονται με την ελαττωμένη οστική μάζα ή την εγκατεστημένη οστεοπόρωση.

Η θεραπεία των καταγμάτων αυτών των ασθενών είναι δύσκολη γιατί:

  • Tα τμήματα του οστού είναι δύσκολο να συγκρατηθούν με τα συνήθη υλικά οστεοσύνθεσης.
  • Oι συγκεκριμένοι ασθενείς, συνήθως μεγάλης ηλικίας, πάσχουν και από άλλα χρόνια νοσήματα που, σε συνδυασμό, μπορούν να δημιουργήσουν πολλαπλές επιπλοκές.

-Η οστεοπόρωση είναι μία συστηματική  νόσος του σκελετού που καθιστά τα οστά εύθραυστα και όπου η άσκηση μικρής βίας μπορεί να οδηγήσει σε κάταγμα.

-Οι ασθενείς είναι αναγκαίο να ελέγχουν, ανά τακτά διαστήματα, την  οστική τους πυκνότητα και να λαμβάνουν την κατάλληλη αγωγή, εάν απαιτείται.

-Οι επιβαρυντικοί παράγοντες για την ανάπτυξη της οστεοπόρωσης:

  • Mπορεί να είναι γονιδιακοί ή να υφίσταται ανεπάρκεια των γενετικών ορμονών.
  • Η κατάχρηση καπνού, αλκοόλ, οι ακατάλληλες δίαιτες και η μειωμένη φυσική δραστηριότητα είναι παράγοντες που επίσης συντελούν.

-Οι γυναίκες πάσχουν πολύ περισσότερο από τους άνδρες.

-Τα πιο συχνά κατάγματα αυτής της κατηγορίας συμβαίνουν στη σπονδυλική στήλη, στην περιοχή περί του ισχίου και στην περιφερική κερκίδα.

Τα κατάγματα της σπονδυλικής στήλης

Είναι τα συχνότερα και συμβαίνουν κυρίως στις γυναίκες, συχνά με την άσκηση μικρής βίας.

Η πιο συχνή θεραπεία είναι συντηρητική με μία περίοδο κατακλίσεως και, στη συνέχεια, με τη χρήση ενός κορσέ, για περίπου τρεις μήνες.

Οι ενδείξεις για χειρουργική επέμβαση καθορίζονται από την ηλικία, τη γενική κατάσταση του ασθενούς και τον τύπο του κατάγματος.

Οι χειρουργικές δυνατότητες περιλαμβάνουν τη σπονδυλοδεσία ή την κυφοπλαστική, με τσιμέντο.

Πρέπει να σημειωθεί ότι οι ασθενείς που υφίσταται ένα κάταγμα σπονδυλικής στήλης έχουν τέσσερις φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να υποστούν και ένα ακόμη, και επομένως, είναι αναγκαία η σωστή αντιμετώπιση καταγμάτων πριν οι ασθενείς αυτοί  οδηγηθούν σε «κατάρρευση» της σπονδυλικής στήλης.

Τα κατάγματα του ισχίου

Είναι η πιο σοβαρή επιπλοκή της οστεοπόρωσης. Η πιθανότητα ενός τέτοιου κατάγματος είναι 17% στις γυναίκες και 6% στους άνδρες.

Αυτού του τύπου τα κατάγματα έχουν βαρύτατες οικονομικές  συνέπειες για τα ατυχήματα υγείας και είναι παράγων μεγάλης αναπηρίας με πολλαπλές επιπλοκές.

Τα κατάγματα, αυτά, διακρίνονται σε αδρώς υποκεφαλικά και διατροχαντήρια. Υφίσταται πολλαπλές κατατάξεις που είναι ακαδημαϊκού ενδιαφέροντος αλλά το κυρίαρχο στοιχείο είναι η άμεση αντιμετώπισή τους.

Η καθυστερημένη θεραπεία αυτών των καταγμάτων συνοδεύεται από αυξημένη  θνητότητα που είναι ούτως ή άλλως υψηλή.

Συντηρητική θεραπεία αυτών των καταγμάτων ουσιαστικά δεν υφίσταται και ανάλογα με τον τύπο του κατάγματος απαιτείται η ανάλογη χειρουργική θεραπεία. Τα κατάγματα, αυτά, απαιτούν, κατ΄ ελάχιστον, τρεις μήνες αποθεραπείας.

Τα κατάγματα του άνω άκρου

Τα κατάγματα του άνω άκρου και ιδιαίτερα του κάτω πέρατος της κερκίδας συμβαίνουν κυρίως στις γυναίκες. Επίσης, απαιτούν θεραπεία, είτε συντηρητική είτε χειρουργική και εάν αφεθούν χωρίς θεραπεία οδηγούν σε μεγάλη αναπηρία. Η μέθοδος της θεραπείας σχετίζεται, επίσης, με τον τύπο του κατάγματος.

Συμπερασματικά, τα κατάγματα της οστεοπόρωσης είναι πολύ συχνά, έχουν αυξηθεί σημαντικά και παγκοσμίως δημιουργούν  μεγάλα προβλήματα στα συστήματα υγείας και στους ασθενείς.

Η θεραπεία, αυτών των καταγμάτων, έχει βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια σημαντικά, αλλά απαιτείται άριστη χειρουργική τεχνική και κατάλληλα πρωτόκολλα φυσιοθεραπείας προκειμένου να αποφευχθούν οι πολύ συχνές και βαρύτατες επιπλοκές.